Op zoek naar geluk en voldoening

Alhoewel ik van jongs af aan dacht dat er meer tussen hemel en aarde moet zijn, ben ik zonder geloof opgegroeid en had ik niets met kerken. Ik was vrij individualistisch ingesteld, geen volger van anderen, probeerde dingen op mijn manier op te lossen en slaagde daar ook lange tijd in. Tot ik depressief werd. Dat begon rond m'n 18e, werd langzaam maar zeker erger, en was op m'n 28e zo sterk geworden dat ik niet langer wilde leven. Het was alsof een rotsblok op m'n hart drukte. Jarenlang heb ik gedacht dat ik niet te genezen was en dat ik ermee moest leren leven.

Op een avond was ik zo gebroken en uitgeput, dat ik uit wanhoop omhoog keek en uitriep: "God, als u bestaat, kunt u me dan alstublieft uit deze bodemloze put trekken? Ik kom er niet uit." Vanuit het diepst van m'n hart sprak ik, had tranen in m'n ogen, maar er gebeurde niets. Niets spectaculairs in ieder geval. Een paar jaar eerder was ik in contact gekomen met de Bijbel en die ben ik gaan lezen. Veel van wat ik las snapte ik niet, maar d'r waren een paar dingen die ik wel begreep. Bijv. dat niemand zonder zonde is. Dat was niet moeilijk voor te stellen. Ik hoefde alleen maar eerlijk naar m'n leven te kijken. Ook geloofde ik het verhaal van Jezus. Dat Hij de zoon van God is, die zonden kan vergeven en z'n leven voor ons gaf aan een kruis. De volle betekenis zag ik er misschien niet van, maar ik geloofde het wel. Dus bleef ik bidden en eraan vasthouden. Het was ook iets waar ik aan vast WILDE houden. Na een periode van tijd merkte ik dat de depressie heel langzaam begon weg te gaan en dat er iets anders voor in de plaats kwam. Iets waarvan ik wéét, dat het niet van of uit mezelf gekomen is.

"God kan diep in je hart zien wat je echt nodig hebt!"


Op zeker moment kon ik van m'n hobby, sportduiken, m'n beroep maken. Die kans greep ik met handen en voeten. Mijn plaatje van het paradijs was witte stranden, palmbomen, een azuurblauwe oceaan, en ik dacht, als ik dáár kan wonen en werken, word ik vanzelf gelukkig. In Turkije ben ik toen als duikinstrukteur begonnen en ik vond het er fantastisch. M'n passie was m'n werk, ik was er goed in en zat op een locatie waar mensen normaal gesproken voor sparen om te kunnen zijn. Er was wel een maar: als je 100 keer op dezelfde riffen gedoken hebt, ken je elk steentje en visje, en is de leukigheid er een beetje af. Dus verhuisde ik naar Kreta, wat ook heel mooi was. Tot iemand het daar over de koraalriffen in de Rode Zee had. Koraal had ik nog nooit gezien. Eenmaal in Egypte hoorde ik dat als je ècht mooie en grote dingen zien wilt, je naar de Malediven moet. Ik druk me heel zacht uit als ik zeg dat ik dat wel wou. Een jaar later zat ik op een piepklein eilandje waar je als toerist US$1000 per nacht betaalt. En in 10 minuten omheen loopt. Ik dacht werkelijk even dat ik in het paradijs terechtgekomen was, toen we er landden. Maar je voelt 'm al aankomen, zelfs op de Malediven werd alles na verloop van tijd gewoon en wou ik weer iets anders zien. Iets mooiers. Dat werd Palau, een eiland in de Stille Oceaan, ergens tussen Australië en Japan, waar ik 2 jaar gebleven ben. Ik zal niet zeggen dat ik àlles onderwater gezien heb, maar ik denk dat ik een heel eind kom. Wat me met name is bijgebleven zijn de manta's, barracuda's, walvissen, haaien, schildpadden, scheeps- en vliegtuigwrakken uit WOII, druipsteengrotten, schitterende harde en zachte koralen en last but not least, dolfijnen.

Zeven jaar en 3000 duiken later, begon ik me een beetje gedesillusioneerd af te vragen hoe lang ik dit nog wilde doen. Dat zoeken naar geluk en voldoening. Exotische oorden hadden me per slot van rekening niet gelukkiger gemaakt. Waar ik me voorheen had voorgenomen om nooit meer in Nederland te wonen, heb ik toen besloten om toch terug te gaan en met en voor God te gaan leven. Sommigen zeggen dat ik gek ben dat ik die mooie plekken heb achtergelaten. Maar het is de allerbeste keuze van m'n leven geweest. Uit ervaring kan ik je dit zeggen: hoe adembenemend mooi een omgeving ook is, hoeveel passie je ergens ook voor kunt hebben, alleen God kan diep in je ziel kijken en je hart vullen. Geef God die kans, want Hij bestaat.